De wet telt geen maanden, maar vraagt naar het doel
De LAU onderscheidt woonhuur (art. 2: de huurder voorziet in zijn permanente woonbehoefte) van seizoenshuur (art. 3.2: verhuur por temporada, “sea ésta de verano o cualquier otra”). Nergens staat een maandengrens. Wat een temporada-contract geldig maakt is de causa objetiva y transitoria: een objectieve, tijdelijke reden waarom deze huurder de woning juist voor deze periode nodig heeft — overwintering met een hoofdverblijf elders, een uitzending, een studiejaar, een verbouwing thuis.
Ontbreekt die reden, dan is “11 maanden” gewoon een woonhuurcontract met een korte looptijd. De huurder kan zich op herkwalificatie beroepen — en krijgt dan de dwingende verlenging van vijf jaar (zeven als de verhuurder een vennootschap is), wat er ook op papier staat.
Catalonië heeft de mythe per 2026 ook formeel gesloten
In Catalaanse gespannen zones brengt de Llei 11/2025 sinds 1 januari 2026 seizoensverhuur onder hetzelfde huurplafond als gewone woonhuur, en moet het tijdelijke doel documentair onderbouwd worden neergelegd bij het INCASÒL, samen met de borg. Ontbreekt dat bewijs, dan wordt het contract vermoed permanente woonhuur te zijn. Een gesimuleerde tijdelijke reden is er sindsdien een zware overtreding.
Wat wél houdbaar is
- Echte seizoenshuur, goed gedocumenteerd. Benoem de causa woordelijk in het contract en hecht het bewijs van het hoofdverblijf elders als bijlage aan. Dan is ook een verblijf van tien maanden verdedigbaar — en zonder causa is vier maanden dat niet.
- Of bewust wóónhuur. Vaste huur het hele jaar, geen wisselstress, geen vergunning en geen herkwalificatierisico. Met het voorbehoud van art. 9.3 LAU — bij ondertekening opgenomen — kun je als particuliere verhuurder de woning na het eerste jaar terugvragen voor jezelf of familie in de eerste graad. Minder eng dan de verhalen doen geloven, mits het contract vanaf dag één klopt.